Marc en ik staan vol concentratie (en ook een beetje wanhoop) in de Brico te turen naar de massa’s TL-lamp-armaturen-die-je-niet-zonder-lamp-kan-kopen en alle verschillende lichtkleuren die die hebben (lelijk licht bij mooie armaturen natuurlijk). Die hangen bij wijze van demo op aan het uiteinde van de gangen. Nog geen drie meter meter verderop, in de gang van de buitenverlichting, zitten Jorik en Daan met hun playmobil-moto’s te spelen. Zo staan we daar al ruim tien minuten, zonder van plaats te verroeren en af en toe achterom kijkend. In mijn beleving heb ik ze nog maar nét in mijn vizier gehad als ik door de intercom hoor afroepen: “Mevrouw Van Renterghem wordt aan de kassa gevraagd.”
De jongens zitten niet meer in de gang. Iets in me maakt dat ik in absolute kalmte naar de kassa trek. Geen krijsende Daan te zien (die normaal gezien in totale paniek schiet van zodra hij ook maar éven denkt dat hij me kwijt is). Twee vrolijke jongens zwaaien van ver naar me. De vrouw aan de kassa glimlacht. Jorik neemt plechtig mijn hand vast.
“Ha, gelukkig mama daar ben je. Goed he van mij? We vonden je niet meer. Toen moest ik denken aan Chantal, de juf van zedenleer. Die heeft ons verteld heeft dat als je je mama kwijt bent in de winkel je naar de kassa moet gaan en ze dan je mama roepen.”
Ik knik en prijs hem. Ook al denk ik dat de volgorde van wat hij vertelt niet helemaal klopt.
De theorie in de praktijk omzetten
12 november 2011 Door Nathalie
