Oor

Daan: “Mama, mijn oorontstekening is gedaan hoor!”

Driekoningen

Daan oefent om met Jorik op driekoningenpad te gaan, en doet zijn best om het lied (te?) snel onder de knie te krijgen:
“… Geef. mij een nieuwe hoed. Mijn papa is versleeeten. Mijn moeder mag het niet weeeeten. ..”

Daan Banaan

Daan sloeg deze namiddag letterlijk aan het schipperen: tussen zijn nieuwe speelgoed verder exploreren en mij helpen in de keuken (wat hij zo graag doet) met de taart voor tante Ann. Hij trippelde telkens weer weg na het uitvoeren van een taakje waar hij om was komen vragen. Een van die taakjes was “4 bananen schillen”. Als je vier bent , gaat dat soms nogal traag, té traag als Mario lonkt. Terwijl hij naar de living liep riep hij: “Mama, één banaan heb ik niet geschild. Want één banaan was in twee gebroken. Dus er zijn al vier bananen. Dag mama!”

Melig

Daan, met blinkende oogjes dicht met zijn warme lijfje tegen me aangedrukt in bed en wijzende handjes in de lucht: “Ik hou van je naar omhoog langs de buis van de chauffage over het plafond tot aan de lamp door de hele kamer en dan door het raam naar buiten naar het spreciaal (lees provinciaal) domein en dan bij Warre en Lotte in hun tuin en dan helemaal in de lucht tot aan de maan en de sterren en de zon en dan hééélemaal tot aan het einde van de wereld daar bij de wolken en dan nog eens helemaal rond de wereld en dan in onze keuken aan de tafel en ook aan die buis van de chauffage en dan helemaal tot aan de trap en dan nog eens helemàààl de hele weg terug, en zoveel hou ik van je!”
(En… zo wordt dat elke dag langer… <3)

De theorie in de praktijk omzetten

Marc en ik staan vol concentratie (en ook een beetje wanhoop) in de Brico te turen naar de massa’s TL-lamp-armaturen-die-je-niet-zonder-lamp-kan-kopen en alle verschillende lichtkleuren die die hebben (lelijk licht bij mooie armaturen natuurlijk). Die hangen bij wijze van demo op aan het uiteinde van de gangen. Nog geen drie meter meter verderop, in de gang van de buitenverlichting, zitten Jorik en Daan met hun playmobil-moto’s te spelen. Zo staan we daar al ruim tien minuten, zonder van plaats te verroeren en af en toe achterom kijkend. In mijn beleving heb ik ze nog maar nét in mijn vizier gehad als ik door de intercom hoor afroepen: “Mevrouw Van Renterghem wordt aan de kassa gevraagd.”
De jongens zitten niet meer in de gang. Iets in me maakt dat ik in absolute kalmte naar de kassa trek. Geen krijsende Daan te zien (die normaal gezien in totale paniek schiet van zodra hij ook maar éven denkt dat hij me kwijt is). Twee vrolijke jongens zwaaien van ver naar me. De vrouw aan de kassa glimlacht. Jorik neemt plechtig mijn hand vast.
“Ha, gelukkig mama daar ben je. Goed he van mij? We vonden je niet meer. Toen moest ik denken aan Chantal, de juf van zedenleer. Die heeft ons verteld heeft dat als je je mama kwijt bent in de winkel je naar de kassa moet gaan en ze dan je mama roepen.”
Ik knik en prijs hem. Ook al denk ik dat de volgorde van wat hij vertelt niet helemaal klopt.

Een nieuw raadseltje

Daan: “Heee! Ik heb een nieuw raadsel gevonden! Wie hoort bij Pipi Langkous?
Lady Kaka!”

Privacy

Daan zit op de wc, ergens in een sanitaire blok.
Hij vraagt om de deur wijd open te laten.
Ik zeg: “Hier komen wel andere mensen ook hoor.”
Daan: “Daarom moet je de deur open laten. Dan zien ze goed dat ik hier zit en komen ze niet binnen in mijn wc.”

Preventie

Daan toont en beschrijft de foto’s van de klasuitstap naar het station van Leuven.
“Dat gele jasje, dat is voor de vuiligheid mama.”

"Dat gele jasje, dat is voor de vuiligheid, mama."

Rollenspel

We deden vandaag een rollenspel, waarbij Daan iets moest inoefenen. Het is namelijk zo dat hij te pas en te onpas bij onze achterburen, babysit Alexandra en haar mama, binnenvalt. Laatst kreeg Alexandra hem met moeite buiten terwijl ze dringend weg moest.
Dus hebben we tijdens het vieruurtje in de heerlijke zon uitgebreid ingeoefend hoe hij dat om te beginnen altijd eerst aan ons moest vragen, of hij er mocht langs gaan. En dan terplekke best vraagt “Stoor ik?”. We hebben dan heel wat versies gespeeld: enkele keren dat het niet paste, enkele keren dat het wel paste, hoe je een bezoekje kort houdt, dat je niet zomaar een ijsje kan vragen, .. Zelfs een versie waarin Eva, die er soms ook is, en Alexandra, het niet eens waren hebben we gespeeld: de ene vond dat het wel stoorde, de andere niet. Dat vond Daan een hilarische versie. Toen het allemaal welletjes was en duidelijk leek, zei Daan:
“Ik weet iets. Als Alexandra nog eens komt babysitten moet ze ook eerst vragen of ze stoort!”

Leesbeest kijkt naar de voetbal

Duitsland-België, 3-1, bijna gedaan..
Jorik: “Hoe lang is het nog??”
Ik: “Ik weet het niet juist, in dat zwarte blokje zie je dat de tijd eigenlijk voorbij is, 90 minuten. Maar zie je dat blokje ernaast, dat telt nog verder.”
Jorik: “Waarom?”
Ik: “Omdat de match soms stilgelegd werd. Omdat er een wissel was, omdat er een discussie was, of … En dan wordt de tijd even stilgelegd, en die moet nadien ingehaald worden. Dat noemen ze verlengingen.”
Jorik: “Ahhh, zoals in de bibliotheek dus.”